Günler günleri kovalarken artık ben eski ben değildim. Hala kabuslar görüyordum elbet ama artık onlarla yaşamaya alışmıştım. Benim hayatım ikiye bölünmüştü ve ölüm beni onurlandırana kadar bu kısır döngü devam edecekti. Kim bilir belki annem ve babam canlı olarak yanımda değillerdi ama bana her gece kendilerini gösterip, intikamlarını almamı istiyorlardı. İçinde bulunduğum ortam ve Agner'in söylemleri tam olarak böyle düşünmeme yol açıyordu.
Benim hayatımın en büyük anlamı, alacağım intikam ve bunu sunacağım yüce Işık Tanrısı Taman'dı. Ancak o vakit ruhum huzur bulacak ve Taman beni cennetine kabul edecekti. Annem ve babamın beni beklediği cennete. Bu kavurucu istek tüm benliğimi sarmaya başlamıştı zehirli bir sarmaşık gibi. Benimle birlikte intikam duygusu da büyüyor, içimde en derinler
