Başak o kapıdan girdiğinde hızla Ufuk'un yanına yaklaştı. Parmakları saçlarını bulduğunda her telinde ki soğukluk kalbini acıyordu. Daha gündüz dudaklarını öpmüştü. Ağzına takılan borudan odadan çalışan makinalara kadar hepsi kalbine batıyordu. Göz yaşları durmadan akarken eğilip soğuk alnından öptü.
-Lütfen bana dön!
Sesi içine çekiliyordu. Yüreği sıkışıyordu. Kapalı gözleri açılsın diye içinden yalvarıyordu. Göz yaşlarını sildi. Sesini canlı tutmak çabalamalıydı. "Suçluyu bulduk. Artık bitti. Hadi aç gözlerini."diye yalvarsa da makinadan gelen sesler dışında bir değişim yoktu. Aklı, kalbi bunu kabul etmiyordu. Elini tuttuğunda varlığını hissettirmek istedi. Bu durumda bilir demişlerdi. Kulağına yaklaşıp "Seni seviyorum. Bunu bir daha duymak istiyorsan bana dönmelisin." diyerek geri çek
