BERFU
Birkaç saattir bu hastane odasında kalıyordum. Gözetim altındaydım; hemşireler sürekli gelip gidiyor, en ufak bir ihtimal için bile tetikte duruyorlardı.
Ancak onların bile ilgisinden daha yoğunu vardı başucumda: Ciwan. Gözlerini üzerimden bir an olsun ayırmıyor, sanki bakmazsa
başıma tekrar bir şey gelecekmiş gibi tedirginlikle çevremde dönüp duruyordu.
O karanlık anılar zihnimin derinliklerinden çıkıp tekrar tekrar üzerime çörekleniyordu. Rojbin’in bebeğini kaybettiği o lanetli an...
Hastane koridorlarında yankılanan çığlıkları, gözlerimin önünde silik ama acı verici bir film gibi dönüyordu. O anlarda ölümün nefesini ensemde hissetmiştim. Kalbim hâlâ o korkunun izlerini taşıyordu.
Zaten geçmişim, unutmam gereken yüklerle doluydu. Şimdi üstüne bu yaşadıklarım eklenince, bed
