BERFU
Kaşlarım çatık, dudaklarım ince bir çizgi hâlinde birbirine yapışmış, onu izliyordum. Dakikalardır… Evet, dakikalardır bana bakıp gülüyordu.
Öyle yüksek sesli bir kahkaha değildi bu; daha çok boğazının derinliklerinde yankılanan, hafif alaycı ama bir o kadar da kendine hâkim bir gülme. Sanki benim korkmuş hâlim onun için bir sahne gösterisiymiş gibi keyifle izliyordu.
Dayanamadım. "Ne gülüyorsun, Ciwan? Komik bir şey mi var ortada?" dedim, sesimdeki sabırsızlık ve öfke ince bir tel gibi gerilmişti.
Ciwan derin bir nefes aldı; o kalın, bariton sesiyle ciğerlerinden çıkardığı hava bile odada ağır ağır dolaştı. Başını geriye attı, gözleri kısıldı.
"Senin bu hallerine gülüyorum, yavrum… O kadar tatlı, ama bir o kadar da komik görünüyorsun." dedi; ses tonu sanki kelimeleri okşuyordu
