Yoongi'nin anlatımından...
"Güzel kızım nerede?"
Dedeme bakıp bakışlarımla yukarıyı işaret ettim. "Hala uyuyor." Normalde benden önce uyandırdı ve hiç bu saate kadar uyuduğunu görmemiştim ama bu sabah odada ses yapmama rağmen kıpırdamamıştı bile. Anlaşılan oldukça yorgundu.
"Git uyandır karını. Hep beraber kahvaltı edelim. Sevmem ben öyle ayrı ayrı."
Göz devirme isteği ile dolsam da zoraki bir şekilde gülümseyip mutfaktan geri çıktım. Dünden beri sinirlerim oldukça bozuktu, üzerine bir de evde sanki küçük bir çocukla uğraşıyordum.
Birileriyle uğraşmak benim için yeterince zor iken ben anormal biriyle uğraşıyordum.
Tanrı aşkına, hangi yetişkin zombilere ve hayaletlere inanırdı ki?
Çok iyi bir insan olduğunu görüyordum, yani tam olarak tanımasam bile anlayabiliyordum ama biraz tuhaftı
