Meva kucağına başına koyan çocuğun saçlarını okşayarak camdan dışarıyı izliyordu. İstanbul trafiği öğlene doğru felaket bir hal almıştı. Bir saate anca eve varabilirlerdi. Yavuz un düzenli nefesini işittiği vakit uyuduğunu anladı ve gergin vücudunu rahat bırakarak gözlerini kapattı.
Hala ne yapacağını bilmiyordu. Karamanlı aşkını çok yakında yere göğe haykıracaktı ve Meva öylece izleyecek miydi? Korkuyordu ama en çok ne yapacağını bilmediği için korkuyordu. Atacağı adımların ne getirip ne götüreceğini kestiremiyordu. Aslında Karamanlı yı oyalasa bir kaç ay Ali komiser delilleri toparlayana kadar. Sonra...
Meva tekrar korkuyla gerildi. Ne olacaktı o zaman? Karamanlı yı sonsuza kadar görmeyecek miydi? Gözlerini yakan gerçekle derin bir nefes aldı. Her saniye düşündükçe daha çok yük biniyo
