ARDA
Elimi sıkıntıyla saçlarımın arasından geçirdim. Koridorda ileri geri yürürken ne yapacağımı bilemiyordum. Çaresizlik, çok fazla yaşadığım bir duygu değildi ama yaşadığım şu dakikalar için başka bir şey hissedemiyordum. Çaresizdim. Kurt gelmeden önce ona bir şey olursa kendimi suçlu hissedecektim. Kurt’un gitmesine izin vermeseydim. O da şuan burada Kuzu’nun yanında olabilirdi.
İki gece önce Kuzu’yu o yıkıntılıktan çıkarttığımızda yağmurun altında kucağımda onunla birlikte ambulansa kadar koşmuştum. Çamura saplanan arabamızın biraz ilerisinde ambulansla karşılaştığımda umutlanmış bir şansımız olduğunu düşünmüştüm. Hastaneye geldiğimizde doktorların söyledikleri tüm umudumu tüketmişti.
Kuzu makineye bağlıydı. Vücudu enfeksiyon kapmış, böbrekleri iflas etmek üzereydi. Hayatta kalmak
