Her yumruk salladığımda fena halde rahatlıyordum. Aklıma mafyalar geliyordu onlara bir yumruk, hayata bir yumruk, beni üzen her şeye ayrı ayrı bir yumruk, en çok hayata ama. Hayat her aklıma geldiğinde en sert yumruğu ona atıyordum çünkü bana en sert tekmeleri o atmıştı. Şimdi sıra bendeydi, güçlü durup herkesi alt edecektim.
"Tamam bu kadar yeter." Dedi Ata ama benim için henüz yeterli değildi. Henüz yeteri kadar rahatlamamıştım. O yüzden durmamaya karar vermiştim.
"Tamam anladık yumrukların iyi ama yorulduk bence."
Dedi son yumruğumu da atıp Ata'ya döndüm. Mimiksiz bir şekilde bana bakıyordu. Yanlış bir şey mi yapmışt0m anlamadım. Rahatlamaya çalışıyordum sadece. Başıma gelen bunca şeyden sonra buna hakkım vardı herhalde. Boks eldivenlerini çıkardı ve astı. Gözlerini benden ayırmıyord
