Gözlerimi açmama yardımcı olan şey canım arkadaşım Neşe oldu. Sağolsun üzerime çıkmış tepiniyordu.
"Neşe defol. Uykum var."diyip örtüyü kafama kadar çektim.
"Ya hadi kalk. Saat 1. Öğlen 1. 1 yani. 1. Bu saate kadar camış gibi yatılır mı?"Diye sordu. Yatağın yanında hissettiğim baskıyla Neşe'nin yanıma uzandığını anladım.
"Evet!"dedim ve örtüyü açtım. Yanıma uzanan kişi Neşe değil Timuçin'di. Şaşkın bakışlarımı Timuçine yolladıktan sonra odada gözlerimi gezdirdim. Kapıda dikilip bana Bakan Uygar ve dolabımı kurcalayan Neşe girdi göz hizama.
"Manyak mısınız? Ne işiniz var sabah sabah benim odamda?"diye sordum sinirle.
"Sabah mı? Akşam olucak neredeyse."dedi Tumicin yanımda uzanmış telefonla oynarken. Bu çocuğa bu rahatlık nereden gelmişti?
"Kaç saattir uyuyosun acaba?"diye sordu Neşe.
