Reyyan, titriyor olmasına mani olamıyordu. Kış ayazında kalmış gibi dişleri birbirine vuruyordu. Üşüyordu! Bir ağaç dibinde oturmuş deli gibi ağlıyordu. Kurtuluşu, çaresi hiçbiri aklında değildi. Sürekli elinde ki kana bakıp ağlıyordu. Onu öldürdü ise hayatının sonuna kadar bu vicdan azabı ile nasıl yaşayacağını düşünüyordu. Ufuk'un babasının katiline... Ufuk'u düşündüğünde aklını kaçıracak gibi oluyordu. Bir çare bulmalıydı. Bir şekilde gün iyice akşam olmadan... Bütün gün namaz da kılmamıştı. Felakete doğru gidiyordu. Yıllarca ilk kez namaz vakitlerini geçiriyordu. Abdest alabilecek bir yer lazımdı ona. Şimdi nereye gidecekti? Polise gidip teslim mi olmalıydı? Suçluydu! Birinin canına... Hayır, onu öldürmek istememişti. Sadece kendini korumak istemişti. Babasına gitmeliydi. Kalktı yerind
