Celal Bey, Ufuk ile oturduğu yıllar öncesinin iftar sofrasından sonra şimdi onu mecburi kabullenişle sofrasında ağırlıyordu. Mümkün mertebe konuşmamaya özen gösteriyordu, Ufuk da aynı şekilde davranıyordu ona. Reyyan, özenle kurduğu sofranın başında açık olan salonun penceresine dikmişti kulağını. Birazdan ezan sesi dalga dalga yayılacaktı, oruçlu insanların hep birlik olup çevrelendiği iftar sofralarına. Göz ucuyla bir kocasına, bir de babasına baktı. Ufuk, oruçlu olmadığı halde ezanın okunmasını bekliyordu. Ara ara da esniyordu; uykusuz kalmış gibi. Bir gün öncesinde belki gerçekten uykusuz kalmıştı. Bilmiyordu bunu Reyyan! Kocası ile yatağını ayırarak çok büyük hata etmişti. Gözlerini babasına çevirdi. Onun geçmeyen kırgınlığına ne kadar da üzülüyordu. Kerem'in hakkına girerek yaptığı ş
