Melek, bu yaptığını kocası duysa ona ne kadar güceneceğini düşündü, resmen onun müsaadesi olmadan yabancı bir erkekle telefonla konuşacaktı. Bunu kardeşi için yapmak zorunda olduğu düşüncesi mecburiyete çıksa da vicdanen rahatsızdı. Melek, Reyyan gibi olmamıştı hiçbir zaman. O daha kapalı kapılar ardında, daha kurallı büyümüştü. Ancak, Celal Bey'in, kuralları kendi koymazken dini sorumlulukları yükleyerek öğretmeye çalıştıkları bunu Melek için hiç zor kılmamıştı bugüne kadar. Tekrar göz ucuyla kapıyı yokladı ve konuşmaya başladı.
"Kaymakam Bey, ben Reyyan değilim ablasıyım."
Ufuk bir an durakladı. Bu kız konuşmayı biliyor muydu yani? Ne konuşulacağı aşikardı da, bu konuşmadan Reyyan'ın haberi var mıydı acaba? Yoksa mektup, aile bireylerinden birinin eline mi geçmişti. Belki de nişanlısı
