Kerem sabaha karşı çıkarken evden, Ufuk, Reyyan'ın başucunda halen bir dakika dahi uyku uyumamış haldeydi. İki adam birbirlerini saniyeler içinde fark edip bakışlarını hemen çektiler. Demir kapı kapandı, Kerem'in aracının motor sesi duyuldu ve sonra yeniden sessizlik. Arada bir kaç erkenci horozun aylak ötüşleri çalınıyordu kulağına, ara ara da uzaklardan bir köpek uluyordu. Sonra tekrar derin bir sessizlik, terk edilmişlik hissi çarpıyordu suratına, biçare kalıyordu. Karısının yüzüne bakıyordu. Gece birkaç kere inlemek dışında hiç uyanmamıştı. Nefes alışverişleri bazen çok derindi bazen bir kuş kadar hafif... Öyle ki kulağını yaklaştırmak zorunda kalıyor, emin olana dek çekilmiyordu. Saati kontrol etmek için telefonuna uzandı, şarjın bitmek üzere olduğunu fark etti. Saati bırakıp telefon
