-“Annem..” diyip yutkundu Adâr acıyla.. “Annemi öldürmüşler Didê.” derken ki tiz çıkan sesi bile canının ne denli yandığının kanıtıydı..
Kocasının haliyle, en çokta öğrendikleriyle gözyaşlarına hakim olamıyordu Didê.
-“Anneme kıymışlar..” diyip öfkeyle kalktı ayağa Adâr.. Adamın gözlerinde ki öfke ateşini görebiliyordu Didê..
-“Sa..sakin ol sevgilim.. Bak ne yazmış annen, onlar gibi olma demiş. Yalvarırım öfkene yenik düşme..” diyip kolundan tuttu kocasını.. Oysa bu durumda nasıl sakin kalınır oda bilmiyordu. Hele ki annesizliği iliklerine kadar yaşamış bu adam, nasıl sakin kalırdı? Sakin kalabilir miydi?
-“Nasıl sakin olayım..! Nasıl durayım Didê.. Anneme kıymışlar, bunca yıl ben anamın katilleriyle aynı sofraya oturmuşum, ata bilmişim.. Yok, yok öyle bir dünya, bana verilecek hesap
