Okuduğu yazıyla, başını kaldırıp baktı karşında dolu gözlerle kendisine bakan kocasına Didê..
-“Adâr..” dedi titreyen sesiyle..
Oysa mühürlemişti onun adını diline, yasaktı artık bu ismi diline almak..
Bir ismi söylemeye bile hasret kalır mıydı dil ?
Kalmıştı Didê..
Hasretle dökülmüştü dilinden sevdiği adamın ismi..
Karısının ağzından duyduğu adıyla, Didêyi kendisine çektiği gibi sımsıkı sarıldı Adâr..
Aylardır köşe bucak aradığı kokuya kavuşmuştu sonunda adam.
Bahar kokusu, sevdasının kokusuna hasret kaldığı günlerin acısını çıkarırcasına çekti içine karısının kokusunu.. Gömdü başını yine şifası bildiği sırmalara..
-“Adâr sana ölsün..” diye fısıldadı karısının kulağına hasretle..
-“Çok özledim..” diyen karısının basını eliyle tutup, dayadı alnına dudaklarına..
-“Hasreti
