Naim Koçoğlu
Akşam olduğunda Enver'in daveti üzerine eve yola çıktım, birkaç koruma ile birlikte, yanımda sürekli adam bulunduruyordum. Düşmanlarım çoktu, haliyle. Benimle hesabını görememiş bir sürü aklı evvel vardı. Ama beni hafife alırlarsa bedeli ağır olurdu. Bunu da bilmiyorlardı. Yıllarca sevdiğim kadını ve doğmuş ve nerede olduğunu bilmediğim kızımı arıyordum. Yalnız bir adamdım ve bunu çoktan hak etmiş biri olarak kendime acımayı da epey zaman önce bırakmıştım. İnsan hayatında sevdiklerine büyük bir yanlış yapınca, vicdan sızısı nefes gibi kendini sürekli hissettiriyor bir mucize olmasını bekliyorum ve eğer bu mucize olursa her şeyi bırakıp kızımı da alıp huzurlu bir uzaklığa yol almak istiyorum, Elbette, o da isterse.
"Hoş geldiniz Naim Bey!"
"Merhaba! Hoş buldum, Rüstem di de
