Gözlerimi evdeki seslere açtığımda ofladım. Her günümüz olaylı olmak zorunda mıydı? En azında bir gün mola veremez miydik? Şöyle en güzelinden en esaslısından. Başka türlüsü çekilecek gibi durmuyordu.
“Yine ne oluyor?”
Kapıdan çıktığım gibi sorduğum soru ile abim bana döndü. Gözleri kısık ve kırmızıydı. Şaşkınlıkla hızla yanına gidip ellerimle yüzünü avuçladım;
“Şehzadem ne oldu? Ne bu halin?”
Bir adım gidip temasımızı keserek;
“Sinirliyim güzelim şimdi değil.”
Kapıyı da çarpıp çıktığında bana bakan annemle babama baktım.
“Ne oluyor? Neden abim bu kadar sinirli?”
Babam bana bakarak arkasını döndü. Ona şaşkınlıkla bakarken annem hiç beni takmadan;
“Saçmalıyorsun Ekrem!”
Annemin babama Ekrem demesi ile ona baktım. Bunu diyorsa gerçekten iş ciddiydi. Annem babama genel de hünkarım
