Kendi bedenimde uyanmayalı birkaç gün oldu. Hâlâ Loreinna’nın bedenine alışmaya çalışıyorum. Onun hatıraları beynimde yankılanıyor, ama hiçbirine gerçekten ait değilim. Bugün akademinin bahçesinde dolaşırken, eskiden okuduğum romanlardaki sahneler gibi hissettim burayı. Bir yandan da kendi dünyamı, eski hayatımı özlüyorum.
Derse girmem gerekiyor şimdi. Loreinna’nın notlarına göz atarak ilerliyorum. Sınıfa girdiğimde, öğrencilerin bakışları üzerimde yoğunlaşıyor. Herkesin gözlerinde bir şüphe, bir merak var. Oturduğum sırada derin bir nefes alıyorum, içimden kendi kendime tekrarlıyorum: “Sen Loreinna’sın, Ege değilsin. Bu dünyada hayatta kalmanın tek yolu bu.”
Kapı açıldığında içeriye Profesör Estelle giriyor. Uzun, dalgalı saçları ve asaletiyle sınıfta sessizlik sağlıyor. Estelle, karanl
