BENİ KALBİNDE ÖLDÜRSEN DE BEN HALA SENİN İÇİN YAŞARIM.
KÜÇÜK KARIM
Kardeşim.
Defne!
Abimin sesiyle gözlerimi aralamaya çalışırken dudaklarım yukarıya doğru kıvrılmıştı. Kendimi bitkin hissetsem de diğer yanım yenilenmiş gibi hissediyordum. Elimi dudaklarına götürdüğünde nasıl hissettiğimi sordu. Hiçbir şey hissetmiyordum. Sanki ameliyattan çıkan ben değildim. Ağrı kesicilerin etkisi gittiğinde asıl o zaman canım yanabilirdi.
"İyi," diyerek odaya göz atsam da bir tek ikimiz vardık. Geçti her şey derken gülümsüyordu. "Her şey bitti güzelim, artık iyisin." Öyleydi değil mi? Şükür öyleydi. "Babam?" dediğimde annemin yanında olduğunu söyledi. Babam sayesinde şu anda iyiydim. Bir mucize bu olsa gerekti.
"Onun sayesinde ben... Yoksa..."
"Hey hey, bunları düşünme. Senin dinlenmen gerekiyor.
