İnanmakta güçlük çekiyordum. Tüm aile aynı masada yemek yemiş saatlerdir de muhabbet ediyorduk. Sonunda abimin bizi kabul etmesi yeniden nefes almamı hissetmişti. Bizi evine kabul ederek bizi bir şekilde affetmişti oldu. Oysa affedeceğini hiç düşünmemiştim. Bu küslüğün çok uzun süre devam edeceğini sanmıştım. Şimdi burada annem ve babam eksik olsa da zaman onlarından beni affedeceğini biliyordum. Zamanla affedilecektim.
Neşeyle Mert'in konuşmalarını dinlerken Onur elimi biraz daha sıkmıştı. Bu hareketiyle başımı çevirip ona baktığımda hala ciddi görünüyordu. Abim pek konuşmasa da öyle üstten konuşmalarda yapmıyordu. Artık iyi gibiydik. Mert kahkahayı patlattığında ona dönerek bende sırıttım. Ne anlattığını bilmesem de gülüyordum. Burada olmak bile bana mutluluk veriyordu.
Sonra bir anda
