1 ay sonra
"Anne lütfen!"
Her gün buraya gelmesine gerek yoktu.Ben iyiydim. Onur da artık bana bir şekilde alışmış eskisi gibi kötümser davranmıyordu. Yine de hala bana kızgındı. Öfkesi bir gıdım bile olsun geçmemişti. Geçeceğe falan da benzemiyordu. Bunca zaman bana karşı gardını indirmediyse o kabuklarını kolayca kıramazdım.
"Kızım neden laf söz dinlemiyorsun, Alim'in kırkı çıktı onu dışarıya çıkarmanız gerekiyor. Biraz hava alsın." Ben her gün dışarıya çıkarıyordum. Yine de deniz havası alsak ikimiz içinde harika olurdu.
"Onur henüz işe gitmedi ona söylerim bizi kısa süreliğine de olsun dışarıya çıkarır." Sanki Alim kendi torunu gibi davranıyordu. Her gün buraya gelip onunla ilgilenmesi üstümdeki yükü biraz olsun azaltmak için olduğunu düşünürken artık pekte emin değildim.
Annem ne
