Hayatımın en zor anlarıydı şu an benim için. Kapana sıkışmış gibi hissediyordum. Salonda Nurdan teyzeyle Seher hararetli konuşurlarken Mirza’yla onun odasında sıkışıp kalmıştım. Annem arasa ne diyecektim? Beni burada görseler ne diyecektim? Panikten sağa sola giderken Mirza sırtını yatağının başlığına dayamış gözlerini üzerimden ayırmadan beni izliyordu.
Hepsi onun yüzünden oldu. Yatağın ucunda duran siyah kapüşonlusunu elime alıp suratına attığım an havada yakaladı. Soyunmasına ne gerek vardı. Vurulmadım deseydi yeterdi. Tamam, inanmazdım ama yine de soyunmasına gerek yoktu. Rezillik bu, nasıl baş edeceğim bu durumla bilmiyorum. Neredeyse ağlamak üzereydim ve bu durum onun hoşuna mı gidiyordu?
Bu sefer de bilgisayar masasının üstünde duran kalemleri üstüne fırlattığımda sırıtıp, “Gel o
