"Anneciğim tamam iyiyim ben" diyerek gözyaşlarını sildiğim anneme gülümseyip kafamı yanımda elimi tutup sessizce bekleyen babama çevirdim. Dağ gibi yıkılmaz duran babam resmen çökmüştü. Elimi göz altlarına uzatıp okşadığımda gülümseyerek avuç içime öpücük bıraktı ve "Evet sultanım bak iyi kızımız hadi kendine gel" diyerek boğuklaşmış sesiyle konuştu.
Eğer o ağlarsa biz hiç duramazdık sanırım şuan ağlamamasının tek sebebi oydu. İki gündür bu odada yatıyordum ve bildiğim kadarıyla yarın çıkacaktım.
Kapı tıkatılıp içeri arkadaşlarım girdiğinde annemler gülümseyerek odadan çıktı. Güneş hızla yaklaşıp sıkıca sarıldığında hareket ettiğimden dolayı karnımdaki yaranın sızlamasıyla nefesim kesildi. Kısık bir inleme dudaklarımdan dökülürken telaşla geri çekilip özür dileyen arkadaşıma önemli değil
