Elimdeki dosyadan son yapılacakları işaretleyip otobüse binen çocuklara göz attım. Yanıma gelen Güneşe gülerek yanağını öptüğümde hiçbir tepki vermeden otobüse bakmaya devam etmişti.
Sabah eve geldiğimden beri benimle konuşmuyordu. İlk eve girdiğimde bir süre azarlamış sonrada trip atmaya başlamıştı. Haksız demiyorum ama uzatıyordu.
"Ya Güneşim tamam affet artık valla çok pişmanım ama o an düzgün düşünemiyordum" diyerek koluna girdiğimde "Birincisi ben senin en yakın arkadaşınım düzgün düşünemediğinde ben sana destek olmalıydım ikincisi hepimizi endişelendirdin korktum" diyerek dudaklarını büzdü.
Poyraz ve Acar sohbet ederek bize yaklaşırken dışarıdaki takımın kendi kanalına ait muhabirler görüntü alıyordu. Poyraz gülerek Güneşi kolunun altına aldığında Acarın beline sarılmıştım bile.
