Metin yoğun bir akşam geçiriyordu. Kalabalık bir grup sosyetik kadın, vakıf buluşma gecelerini Metin’in restoranında yapıyorlardı. Metin onlarla kişisel olarak ilgilenmesi, yemeklerini bizzat kendisi hazırlaması gerektiğine karar vermişti.
Siparişlerini hazırlıyor, yardımcı şeflerle birlikte harıl harıl çalışıyordu. Bir yandan da Seren’e çorbanın soğanlarını daha ince doğramasını salık veriyordu.
Seren henüz yeni başlamıştı ama cevval kızdı. Metin seviyordu böyle işine asılan insanları. Kıvırcık kahve saçlarının Atiye’ye benzemesi de ayrı içinin ısınmış olmasını sağlamış olabilirdi.
Son ana yemeği de bitirince rahat bir nefes aldı.
“Çorbanın üzerine karamelize soğan fikri aşırı iyidi şefim,” dedi Seren dibinde bitip. Metin’in yüzü ona sırtı kapıya dönüktü.
“Sevilen bir spesyelim ha
