"Sence de telefonumu vermenin zamanı gelmedi mi anne?" dedim gecenin bir yarısı balkonda çay keyfi yapan anneme.
"Gelmedi ve gelmeyecek."
"Lütfen anne ya telefonsuzluktan ölüyorum."
"Merak etme kimse telefonsuzluktan ölmüyor."
"Ben ölüyorum ama." dedim aşırı üzgün çıkan sesimle.
"Ölmezsin ölmezsin." dedi annem kafasını sallayarak.
"Keşke bir kardeşim olsaydı." dedim bu sefer. Durup dururken neden böyle bir şey söylediğimi biliyorum çünkü duygu sömürüsü yapacaktım.
Hani bana alkış.
"Durup dururken nerden çıktı bu?"
"En azından onunla uğraşırdım ve canım bu kadar sıkılmazdı."
Annem üzüldü. Yemin ederim annem üzüldü. As bayrakları as as as. Bundan cesaret alıp devam ettim.
"Hem kardeşim yok hem telefonum."
Aferin lan sana Damla!
"İyi tamam bu gecelik veriyorum ama sadece bu gece
