Sabah erkenden uyanmış ve kolideki son eşyalarımı da çıkarıp yerleştirmiştim. Uzun zamandır uyku düzenim çok bozulmuştu. Günde dört saatten fazla yatamıyordum.
Erken kalktığım için çoktan hazırlanmıştım. Çantama koyduğum birkaç not defteri ve kitaptan sonra odamdan çıkmış ve mutfağa gelmiştim.
Annem tek başına oturuyordu. Hiç bilmediğimiz bir şehre gelmiştik. Babamın bütün anılarını arkamızda bırakarak hem de. Ama her tatilde tekrar İstanbul'a gidecektik. Bu babama verdiğimiz sözdü.
"Günaydın anne." dedim gülümsemeye çalışarak. "Günaydın kızım." dedi annem de. Beni gördüğünde mutlu görünmeye çalışıyordu ama buna cidden gerek yoktu.
Mutsuz bir insanı gülmeye mecbur etmek kötü bir şeydi. Sanırım en güzeli acımızı çekip hayatın bir sonraki acıyı getirmesini beklemekti.
"Sevdin mi ünivers
