Kalbimin parçalanışının sesini duymuştum. Hiçbir şekilde ailem dışında bana birinin sevgi duymayacağına bunca zaman emindim ama Şerzat neredeyse bunca yaşanan olaya rağmen belki de benim düşüncelerimi değiştirir diye umut ediyorken ne kadar aptalım ve iyimser davrandığım inanamadım. Bunu fark etmem işe Şerzat’ın haberi bile yokken oldukça dürüst olması gerekiyormuş...
Adımlarımı onların olduğu odadan uzaklaştırdım ve Şerzat ile benim yatak odamıza gittim. Odaya geri döndüğümde, adımlarımın ağırlığını hissediyordum. Şerzat’ın söylediklerini zihnimden çıkarmaya çalışıyordum, ama kelimeler zihnimde yankılanıp duruyordu: “Mardin delisi… Bana bakan gözlerini gördükçe kusacakmışım gibi oluyor…” İçimden bir şeyler koptuğunu hissediyordum. Kalbimde yavaş yavaş şekillenmeye başlayan o küçük umut,
