Sabah olduğunda bize verilen süre bitmişti. Gülşah sabahın ilk ışıklarıyla kimseye görünmeden evine dönmüştü. Bunu çok sık yaptığımız ve kontrol altına alamadıkları için bunu çok normal karşılayan ailelerimiz vardı ama onun şu an burada olması ve gözükmesi pek de hoş karşılanmaz diye düşündüğüm için onun burada olmasını istememiştim.
Dilşad ve Azad da bizimle beraberdi. Babaannem Ahter ise henüz sabah gelmişti ve ona ne istediklerini söylediğimizdeki tepkisi hâlâ sürüyordu. Öfkesi Azad’a iken acıma duygusu banaydı. Bana öyle dertli ve acır şekilde bakıyordu ki birinin bana acıyor olarak bakması kim bakarsa baksın beni rahatsız ettiği için başımı daha da dik tutuyordum.
Dilşad tüm bunlar olurken iyice çökmüş gibiydi ancak içinde bir çocuk taşıdığı için annem ona daha narin bir şekilde da
