Düğün…
Düşünüldüğünde neşe kaynağı ve sevenlerin birleştiğini gösteren bir eğlence ama benim için öyle değil. Şerzat için de öyle olmadığı aşikârdı. Herkes, mutlulukla oynarken durumdan oldukça mutlu olan üç kişi vardı. Azad, Dilşad ve Efkan Ağa…
Büyük bir salonda, akıl almaz bir kalabalığın taktığı takıların da bir hesabı yoktu zılgıtların da öyle. Migren hastalığını ergenliğinden beri hayatının bir parçası yapmış ben için bu durum katlanılmaz bir şekil almıştı ve midem bulanıyordu. Şerzat, yanımdan öylece kalkıp gideli neredeyse bir saat olmak üzereydi. Bir şekilde fark edilmeden kalkıp gelin odasındaki lavaboya gitmem gerektiğini biliyordum. Aksi halde olduğum yere kusacak ve herkese rezil olacaktım.
Dikkat çekmemek içim gülümseyerek yerimden kalktım. Tüm ailem göbek atmakla meşgul
