Ciğerlerime çektiğim rahatlatan nefes eşliğinde adımlarım beni bekleyen Kadir abiye doğru ilerlerken arabanın önünde konuşan ikiliyi görmemle adımlarım yavaşlamış dudaklarıma yerleşen güzel tebessümle ikisini izliyordum.
Kardeşim hak ettiği gibi birisini bulmuştu sanırım, bu uzaktan bile parlayan gözlerinden belli oluyordu. Kadir abinin eli yavaşça havalanarak Zeynep’in tokasından fırlayan saçlarını kulağının arkasına yerleştirerek dudaklarını hareketlendirmişti. Zeynep’im ise başını önüne eğerek kıkırdamış usulca başını sallayarak gerisin geriye dönerek bana doğru ilerlemeye başlamıştı.
Buluşan bakışlarımla yavaşlayan adımlarımı hızlandırdığımda Zeynep’in bakışlarını görmüş büyük bir kahkaha atarak kollarımı beline sarmış şakıyarak konuşmuştum.
"Hayırlı olsun çiçeğim aşk olsun ama dar
