Yağız beni eve bırakırken, "Sakın seni evde görmeyeyim." diyen Yağmur'un inadına salondaki baş köşeye oturarak beklemeye başladı. Bu huyunu seviyordum. Özellikle Yağmur her seferinde delirecek gibi olduğunda. Ne güzel oluyordu o sinirlenince. İçimin yağları cızır cızır eriyordu.
"Sıkıldım ben. Yemek mi yapsak?" diyerek ona baktım. "Ya da salata yapalım. Şahsen ben yerim."
"Benim midemin beşte bir bölü dördü bile doymaz." diyen Yağız'a bakarak kahkaha attım.
"Yağmur'a söyleyelim, seninle de dalga geçsin bir ara. Bu kadar çok yemeyi bırakırsın." diyerek kendimi gösterdim. "Denenmiş ve onaylanmıştır."
"Senin aksine, insanların söyledikleri şeyler benim umurumda değil." diyerek bana baktı Yağız. "Bence senin de olmamalı."
"İnsan birini önemseyince ağzından çıkan her kelime de değerli ol
