Abimi karşılamaya giderken, ısrarla arabanın anahtarlarını bana geri verem Yağmur'a en nadide küfürlerimi sunarak arabaya binip çalıştırdım. Aslında abimi karşılamaya da gelmek istemişti ama daha nelerdi yani! Havaalanın da kan mı çıksaydı durup dururken? Zaten sonra nedense vaz da geçmişti. E korkmuştu tabi garibim düşününce.
Havaalanının garajına arabayi park ettikten sonra içeri girerek abimi beklemeye başladım. Gelince arardı bi zahmet artık.
Telefonu elime alıp oynarken, karşıdan bana mal mal bakan çocuğa aldırmamaya çalıştım. Artık çoğu kişi dönüp dönüp bakıyordu bana evet. Buna çoktan alışmıştım. Ama, şunu da çok iyi biliyordum. Dış görünüşe önem veren kısmeti kaile almamam gerektiğini. Hayat çok acımasız yoldan da olsa, öğretmişti bana bunu. Bunu biliyor olmaz gizledi aslında.
