4 yıl sonra...
Genç adam oturduğu koltuktan hafif eğilerek kalktı, ellerini önündeki masaya dayayarak derin nefesler almaya başladı. Gözlerinin dibine diken gibi batan sinirlerini yatıştırmak için göz kapaklarını sertçe birleştirip, saliseler içinde geri ayırdı. Şu an sinirini yatıştıracak hiçbir şey bulamıyordu. İçindeki öfke seline zıt, sakin ve pürüzsüz çıkan sesiyle konuşmaya başladı.
"Neredeler şimdi?"
İpsiz Osman, yüzünde nadiren görülen tehlikeli tebessümünü sunarak,"Bizim çocuklar mekana götürmüşler. Şimdi de bizi bekliyorlar" dediğinde yüzündeki ifadenin içinde yatan öfkeyi kusar gibiydi.
Başını sallayan Alparslan, tabanlarını sertçe yere vurarak ayaklarını hareket ettirdi.
"Gidelim."
Ardından her zaman gölgesi gibi onu takip eden adamla odadan çıktılar.
*
Kesinlikle ortam
