Ameliyat masasında yatan bu kız bendim. Ama nasıl oluyordu hem orada hem burada nasıl oluyordum. Yanıma doğru çıplak ayaklarımla ilerledim. Dur bir saniye yürüyordum. Anlamadım biri bana açıklasın. Hem ameliyat masasında sırt üstü yatmıştım. Hemde yürüyüp kendime bakabiliyorum. Dışarıya çıkma isteğiyle yanıp tutuştum. Acaba Polat, Babam, Annem ve abilerim ne yapıyorlardır ki. Kapıyı hemşire açınca onunla birlikte çıktım. Sanırım beni görmüyorlardı. Babam koltuklara oturmuş başını ellerinin arasında almıştı. “Hadi kızım” dediğinde burukça gülümsedim. “ Sakın beni bırakma söz veriyorum istediğini yapacağım” şimdiden plan kuruyordu diye içimden geçirmedim değil. Annem babamın yanına geldi elini tuttu babamın. “Merak etme o bizim kızımız” evlatlık olduğum halde beni kendi çocukları gibi sevme
