Uyanmak istemedim ama defalarca rüyalarıma giren şey beni rahatsız ediyordu. Zaten hep olmadık anda gelen misafir gibiydi bu kalp ağrısı. Tanrı misafiri hani bereketli olur. Bana verilen acı da mı bereket vardı. Gözlerimi açtığımda abilerimle karşı karşıya geldim “Ne oldu sana” dedi Egehan abim sinirliydi.
“Bilmiyorum” dedim ağlamaklı sesimle. Böyle dolu dolu bir ağlamak isteği vardı içimde. Tunahan abimin de Egehan abimin de kaşları çatıldı ama bir şey demediler. Emirhan karşı koltukta oturmuştu. Suratındaki ifade çok kötüydü.
Başımı çevirdim. Hala akşamdı kim getirmişti beni odaya kim taşımıştı. Bilmiyordum. Emirhan bir şey demedi. Diyemedi ya da…
Sustum, bende bir şey demedim. Çoğu zaman susmak çok şey ifade eder derler. Sessiz çığlıklarımı kimse duymuyordu. Yürüyemezken bile böyle
