Tam dört yıl, dört yıl sonra ilk kez
huzurla açmıştı gözlerini Dilda ve Behram. Yaşanılan onca şeyden sonra, kaybolan onca zamandan sonra.
Behram Koroğlu.
“Günaydın.” diyen karısına “Günaydın güzelim.” diyip tebessüm etti Behram. Bugün gerçekten aymıştı gün. Sevdiği kadın kollarının arasındaydı…
Yaşanan onca şey, çekilen onca acı bir anda toz olmuştu sanki. “Birazdan uyanıcam. Bitecek her şey. Yine sensiz, yine yapayalnız kalacağım.” derken titriyordu sesi Dilda’nın.
Evet bu sevda’da çok hata yapmıştı Dilda ama çok da sevmişti. Her zaman sadık kalmıştı sevdasına. Behram’dan uzakta değil birini yerine koymak, aklının ucundan geçirmemişti.
Her gece yokluğuna sarılıp uyumuş, her sabah yokluğuna “Günaydın.” diye fısıldayarak uyanmıştı.
Gözleri dolu dolu karşısında duran karısını kendine
