Ateş’in kabine girmesiyle içerideki hava bir anda oksijensiz kaldı. Dışarıda Hanife Hanım’ın Kürtçe mırıldanmaları ve mağaza çalışanlarının askı sesleri duyulurken, biz bu daracık kadife perdenin ardında bambaşka bir dünyadaydık.
Ateş, fermuarla uğraşmayı tamamen bıraktı. Güçlü ellerini belime yerleştirip beni sertçe kendine çevirdi. Sırtım kabinin soğuk aynasına çarptığında, önümde devasa bir duvar gibi duran Ateş’in sıcaklığıyla titredim.
"Bırak beni... Sesimizi duyacaklar," diye fısıldadım ama sesim bir yalvarıştan çok bir davet gibi çıktı.
"Duysunlar," dedi Ateş, gözlerini bir an bile gözlerimden ayırmadan. "Kimin ne duyduğu umurumda değil. Sen benim helalimsin, mühürlümsün."
Bir eliyle çenemi yukarı kaldırırken, diğer elini zümrüt yeşili kadife elbisenin içine, bacağımdaki o d
