Evin önüne geldik, önce ilk giriş kapısının dışından evime doğru baktım. Dört gün önce bu ev benimdi. Ama şimdi bir yabancı...
Ben çekimser, düşünceye dalmıştım ki Ömer elimden tuttu. Gülümseyerek merdivenlere doğru yöneltti.
"Feride bu ev, bu aile bizim bunu unutma! Hadi gel şimdi içeri girelim. "
Merdivenleri tek tek çıktık. En son basamakta nefes almayı umutmuşcasına zorlandım. Derin bir nefes alıp verince Ömer zile bastı. Bir birimize bakarken tüm duygularım hepsi bir birine karıştı. Annem kapının aralığından göründü. Sonra ,
"Kızım, yavrum benim hoş geldiniz."
Gözlerindeki dolulukla boynuma sarılması, özlem duygusunu saçımdan öperek koklaması çok güzeldi. Annemi çok özlemem, hiç bu kadar ayrı kalmayışım sesimin titremesini yarattı.
"Annem,"
Annemle biz ayrılırken Ömer'e sarıl
