Genç evine gittiğinde annesini mutfakta gördü. İlk defa bu kadar erken eve gelmişti. Ama tadını bile çıkaramayacaktı. "Emir, sen mi geldin?"
"Evet." diyerek gergince elinin üzerine baktı. Yarası gittikçe iyileşiyordu ve elindeki beyaz çizgi dikiş izini andırıyordu. Mutfağa gittiğince annesine gülümseyerek yanağına bir öpücük kondurdu.
"Erken gelmişsin?"
"Evet." dedi gülümseyerek. "Bugün nöbetim yok. Ve ben oğlumla akşam yemeği yemek istedim."
"İyi yapmışsın." diyerek ağzına salatalık attı. Tabakları masaya yerleştirirken aklını meşgul eden sözler, gözler, rahatsız ediciydi.
"Ağlamaya değmezsin Emir."
Kızın böyle bir teklif yapacağını tahmin etmemişti. Bırakmak bu kadar kolay mıydı? Birlikte olabilmek için babasını umursamayan kız, şimdi basit –onun için- bir seçimle ilişkilerini biti
