Gayet duygusuz bir sesle söylemiştim. İnsanlar ilk duyduğundan şaşırırdı, hatta içten içe acırlardı da, bazıları yüzüme karşı ''Ay yazık'' derken bazıları da özür dileyip konuyu kapatmaya çalışırdı. Sanki onlar terk etmişler gibi Mahcup olurlardı. Mahir'in ailesi de öyle olmuştu
''Kusura bakma kızım biz bilmiyorduk.'' diyen babasına gülümsemeye çalışarak , içlerini rahat ettirmek ister gibi
''Yok hiç önemli değil.'' dedim umursamaz sesimle.
Yeşim hanım ağzını açmış bir şey daha soracaktı ki Buğra
''Ben biraz daha yemek alabilir miyim?''
diye sohbete dalmıştı. Yemeği bahane ederek.
Bunu benim için yaptığını anlamamam için salak olma lazımdı. Konu onun sayesinde üzerimden dağıldı bende rahatladım.
İnsanlarla bu kadar özel konuları konuşmayı sevmezdim, kim severdi ki? Yemeğin ardından
