Çağrı ile birlikte bizim eve benim yöntemlerimle geldiğimiz için şu an salonun ortasında dikilmiş şoku atlatmasını bekliyordum.
Efe ve Derman ortalarda yoktu. Muhtemelen saat çok erken olduğu için uyuyorlardı. Ben ise Çağrı’yı bu halde bırakıp onları uyandırmaya gidemiyordum.
Gizli bir gezegenin prensi olduğunu bile kabul etmişken ışınlanmaya bu kadar şaşırması komikti.
Çağrı’nın bakışları sert bir şekilde birden bana döndüğünde kaşlarım çatıldı.
"Komik mi? Üç saniye önce evdeydim ben Helen. Bırak da şaşırayım."
Ellerimi teslim olurmuş gibi iki yana kaldırarak hafifçe gülümsedim. "Tamam." Bir ara kolyeyi geri taksam iyi olurdu. Hem artık bana güveniyordu bence. Sürekli beni okumasına gerek yoktu.
"O kolye takılmayacak." İşaret parmağını bana doğru uzatıp oldukça otoriter bir şekilde
