Daha önce de iğrençliğini görmüştüm ama bu defa ki, sanki daha beteriydi. İkimiz de yetişkindik, büyürse değişir, aklını başına alır sanmıştım ama yanılmışım. Meğerse değişmezmiş, insanoğlu aslında özünü hiç kaybetmezmiş.
Onu itmeye, üzerimden atmaya çalıştıkça, boynumdaki o eli biraz daha sıkılaşıyor ve biraz daha canımı yakıyordu ama artık o baskı her şeyin ötesinde, nefesimi kesmek için uygulanıyor gibiydi. Kıskançlığı gözünü kör etmişti.
Eli bacağımda gezerken, bir elimle onun elini itmeye çalışıyor, diğer elimle de boynumdaki elini çözmeye, bir yandan da konuşmaya çalışıyordum ama sesimi daha ben bile duyamazken, birinin duyması nasıl mümkün olabilirdi?
Elini bu defa da elbisemin yakasına attığında, dudaklarımdan ismi döküldü, ancak o, dehşet veren bakışlarıyla gözlerimin içine bak
