Çalan kapıya koşan Elis saçlarını düzeltmeye çalışıyordu aynı zamanda. Kendini sabahtan beri mutfağa kapatmış çeşit çeşit hamur işi yapmıştı. Hiçbirini yemeyeceğini düşününce çokta kafasına takmıyordu bu durumu.
"Karan, hoş geldin." havalanan kaşlarını indirip abisine kapıyı açarken Karan evdeki kurabiye kokusunu içine çekti.
Burnunun üstündeki una parmağıyla dokunup "Yine ne yapıyorsun fıstığım?" derken salona doğru yürümeye başlamıştı.
"Pasta, kek, kurabiye falan filan. Hayırdır hangi rüzgar attı seni buraya?"
Karan kafasını kenarda duran yastığa bastırıp "Çok dertliyim çok." dedi.
Bir yandan da gülüyordu.
"Abi iyi misin sen?" onun yanında koltukta yerini alan Elis güldü. Karanı uzun zaman sonra böyle mutlu görüyordu.
"Elis ben çok fena tutuldum."
"Onu biliyorum zaten." diyerek
