Elimdeki mikrofonu bırakmadan bağıra bağıra şarkı söylerken Eylül kulaklarını kapatıp çığlık attı.
Tamam da evde karoeke yapalım diyen oydu.
"Gözünü seveyim ne olur bırak o mikrofonu lütfen."
Eymen kendini koltuktan atarken güldüm. Mikrofon ciddi ses veriyordu. Bağırmadan bağırıyormuş gibi oluyordu resmen.
"Tamam böceğim bırakıyorum." Gözlerimi yumdum. Keşke mikrofonu çekseydim.
"Asili çağırın alsın şunu şurdan." Gözlerimi devirip kendimi koltuğa attım.
"Sevgilimin işleri var."
"Birkaç ay önce olsa yine mi diye itiraz ederdin." Eylül'ü onaylayan İrise baktım.
"Siz ikiniz çok kötüsünüz."
Ve aynı anda kahkahalar içinde "Öyle mi?" Dediler. Zaten bildikleri şeyi soruyorlardı.
Hainler!
"Gidiyorum ben ya ne haliniz varsa görün. Eymen halıyla oynaşmayı kes." Odama gitmeden önce kendime
