Volkan yarın sabah göreve gideceği için bu akşam dostlarımızla birlikte bizim evde toplandık. Elime aldığım tabakla onlara ikramda bulunurken, göz ucuyla Volkan'a bakıyordum. “Yenge bana daha çok koyar mısın? Malum ben bekar olduğum için aç kalıyorum evde.” Bütün kurabiyelerin hepsini Barış’ın tabağına doldurdum. Akşamdan beri bir tek Volkan’ı yememişti yine de doymamıştı.
Batuhan ve Zafer’le konuşan kocama çevirdim bakışlarımı tekrardan. Onun her hareketi, her ifadesi kalbimde bir iz bırakıyordu. Salonu dolduran kahkahalar, şakalar ve sohbetler akşama neşe serpiyor; fakat benim yüreğim, bu seslerin ardındaki hüznü işitiyordu.
"İşte yine bir veda," diye düşünüyordum. Her seferinde daha da zorlaşıyordu. Yanına gidip durduğumda, gözlerimizde aynı duygular yankılanıyordu. Bir ay boyunca onu
