Aybars' tan....
Babamın eve gelmeyin imasından sonra Ozan’la hastaneden çıkıp diğer ofise geçmiştik. Geç saate kadar kalan işlerin üzerinde çalıştık. Dosyalar, sözleşmeler, yarım kalan işler… Kendimi bilerek yoğunluğun içine attım. Çünkü zihnim boş kalırsa düşünceler Defne’ye gidiyordu. Ve ben bu düşüncelerle baş edemiyordum.
Saat epey ilerlemişti. Dosyayı kapatıp,
“Bence artık eve geçelim,” dedim.
Arabayı sürerken bunu kendime bile itiraf etmek istemedim, ama içimde bir şey kıpır kıpırdı.Hafif bir heyecan vardı. Sebebini tam bulamıyordum. Belki Defne’yi göreceğim içindi… Belki de yarın akşamın heyecanı şimdiden kendini belli ediyordu.
Ve ben bu hissi daha önce hiç yaşamamıştım. Evin bahçe kapısından içeri girdiğimde salonun ışığının yandığını gördüm. Ozan’a dönüp,
“Işıklar yanıyor…
