Defne'den ...
İnsan en çok kime kırılır, neye kırılır bilmiyorum…Ama galiba insan en çok kendine kırılıyor.Ben de en çok kendime kırıldım.
Keşkelerime , inandıklarıma birde güvendiğime ...
Onun yanında savunmasız kalmayı ben seçmiştim.
Kalbimi açmayı ben istemiştim.
Ruhuma kadar işlemesine ben izin vermiştim.
Yaşadıklarımın tek sorumlusu bendim.
Olduğum yerden kalkamadım bile…
Sanki dizlerim de bana ihanet ediyordu.
Taşımıyordu artık beni.
O kapının önünde ne kadar ağladım bilmiyorum.Bi zamandan sonra gözümden yaş gelmez oldu.
Kendimi toparlayıp yatağıma geçtim.
Örtüyü başıma kadar çektim.
Saatin kaç olduğunu bile bilmiyordum artık.
Yorgunluktan ne zaman uyuduğumu bile hatırlamıyorum.
Sabah telefonun alarmıyla gözlerimi açabildim sadece.
Kalkıp aynaya baktığımda karşımdaki
