Defne' den
Köydeki komşularımızın çoğu yurt dışında çalışırdı. Yaz gelince bir bir çıkıp gelirlerdi. O beş haftaya koca bir yılı sığdırmaya çalışırlardı.
Sabah erkenden kalkar, tarlaya gider, akşam akrabaya oturmaya koşar, ertesi gün denize, sonra düğüne… Hiç durmazlardı.
Çocukken anlamazdım.
Niye her şeye yetişmeye çalışıyorlar ? diye düşünürdüm.
Bir gün dayanamayıp sordum.
O amcanın yüzü hâlâ gözümün önünde.
“Yeğenim…” dedi,
“Gurbetlik zor. Bir daha yaz olur… ama ben olmam. Bu gözlerle bir daha buraları göremem belki. Fırsat varken hevesimi alıyorum.” demişti.
O cümle içime yerleşti.
O zaman anladım…
Onlar sadece tatil yapmıyordu.
Hatıra biriktiriyorlardı.
Çünkü içlerinde hep o soru vardı:
“Geri dönüşüm tabutla mı olacak, yoksa yürüyerek mi?”
Zamanında geçim sıkıntısından
