Günler hem çok çabuk geçiyordu. Doğumdan sonra sanki her şey hızlanmış gibiydi. Önce kırkı çıkmıştı şimdi ise oğlum on aylık olmuştu.
Annelik içgüdüsünden mi bilmiyorum ama ona baktıkça başına bir şey gelir diye hem korkuyorum hem de her gülücüğün de içim gidiyordu.
Artık etrafını tanıyordu, bizleri seviyordu. Açıkçası şimdiden belliydi ama sanırım en çok nenesini seviyordu. Hacer anayı görür görmez kendini yere atıp emekleyerek anneme gidiyordu.
Anam da sağ olsun çok özenli davranıyordu. Hele ki annem ben oğlumu gezdireceğim, ona her şeyi anlatacağım, öğreteceğim diye konuştukça bizimki çıldırıyordu.
Bebeğim aynı babasının kopyası olmuş. Annem her baktıkça babası gibi oğlumu görüyorum dedikçe çok hoşuma gidiyordu. Seviyordum kocamı ne yapayım.
Aynı durum Hamza' m için de geçerli sana
